میخندی که دچارم کنی؟!

برای او مرگ از تو مهربانتر بود...بعد نوشت:مهربانی مرگ، برای او شروع آرامش ابدیست آیا تو به اندازه مرگ برای او آرامش داشتی؟خب معلوم است که نداشتی او میگفت به تو بگویم به آرامشی که از تو به او نرسید،راضی باش،باور کن اون خودش راضیست به این آرامش... بخوانید...

بعد از آن آخرین روزدیگر هیچ کس مثل او نشدحتی خودش!پ.ن:او خودش برایم میگفت. + نوشته شده در ۱۴۰۲/۰۶/۰۱ ساعت 19 توسط مردی که قبلا میخندید.  |  بخوانید...

او دیگر اعتقادی به وجود دیوار نداشت... دلش نمیخواست اینگونه همه چیز را برای خودش سخت بگیرد اما نمیشد،چیزی شبیه نا امیدی به سراغش میامد دوست داشت در حَقَش لطفی کند میخواست برایشپارتی بازی کند نمیخواست نگران چیزی باشد افسوس گذشته را میخورد،دلش میخواست اینگونه کهالان هست،نباشد دلش میخواست مثله کودکی باشد که مادر دارد... بارش باران و صورت خندان و لباس گلی و ... بین ما دیوار بلندی کشیده نشده... شاید بهتر باشد بگویم ما دیگر خسته هم هستیم تو از من نا امید مشو شکایت تو را پیش که برم؟ ...